Hier lig ik dan.
In mijn hoofd raast een kluwen van gedachten.
Zorgen, zoals men ze ook wel een durft noemen.
Zorgen die ik geen plaats kan geven
Zorgen, die in mijn hoofd ronddwarrelen.
Zoals een blad in de herfst; Geel, rood, bruin.
Onttrokken van leven, rusteloos op de kille grond.
Zijn tijd was nog niet gekomen – of moet nog komen.
Lente is te laat.
