Kluwen.

Hier lig ik dan.
In mijn hoofd raast een kluwen van gedachten.
Zorgen, zoals men ze ook wel een durft noemen.
Zorgen die ik geen plaats kan geven
Zorgen, die in mijn hoofd ronddwarrelen.
Zoals een blad in de herfst; Geel, rood, bruin.
Onttrokken van leven, rusteloos op de kille grond.
Zijn tijd was nog niet gekomen – of moet nog komen.

Lente is te laat.

 

Esperame.

Keys.

Herinneringen.

De gedachte aan jou lijkt al een eeuwigheid voorbij, maar elke keer ik eraan terugdenk, ben je weer een beetje dichterbij.

Piccadelly

Door de examens is het nu al exact een maand geleden dat we nog eens samen gespeeld hebben – en ik mis het! Gelukkig zijn de examens bijna ten einde zodat we er deze week weer helemaal kunnen invliegen. Hopelijk lukt het nog een beetje, want het is ook al even geleden dat ik mijn gitaar nog eens deftig in mijn handen gehad heb!

Alleszins, ‘t moet in orde zijn op’t optreden donderdag!

Een maand is

4 weken,
31 dagen,
Mekaar beter leren kennen,
Mekaar liever en liever zien.

Lang geleden.

Ik heb mijn blog een beetje – serieus- verwaarloosd lately, maar ‘t is nogal druk geweest. Ik heb veel te weinig tijd om nog alles te kunnen doen wat ik eigenlijk wil doen; muziek spelen, leren voor school, leren voor mijn toelatingsexamen en tijd maken voor mij lief. Maar ja, nog 2 maanden volhouden zeker…

Over die twee maanden gesproken, hoe meer ik erover nadenk, hoe dichter het einde begint te komen. Morgen gaan we op sportdag naar Oudenaarde en volgende week op bezinning naar Brasschaat. Ben eens benieuwd! En de zondag daarop vertrekken we al naar Barcelona! Kijk er naar uit, alhoewel ik eigenlijk veel liever naar Rome was gegaan als laatstejaarsreis heb ik mij er ondertussen al bij neergelegd. Nu ja, Barcelona heb ik ook al altijd eens willen bezoeken! Eens Barcelona voorbij is, zijn we al half mei en liggen de laatste examens in het verschiet. Ik kan het bijna niet geloven.

Ik zie me nog altijd toekomen op mijn eerste schooldag in het Sint-Fransciscusinstituut te Brakel, 1 september 2004. Met een veel te grote donkerblauwe rugzak met al mijn boeken erin. Tsss. :’) Tegenwoordig is het eerder omgekeerd. En binnen een paar maanden is het gewoon gedaan. Niet meer tussen de bomen lopen. Niet meer moeten vloeken op dat uniform. (Ik ga serieus moeten denken over wat in nu wel moet aandoen!) Geen lessen van 50 minuten meer. Geen LO meer. Nooit meer Frans, etc. ‘t Zal een grote verandering zijn, maar ik kijk er zeker naar uit! ‘t Is wel genoeg geweest nu, tijd voor iets anders.

Nu ik tijdens de paasvakantie een weekje in KUL les gevolgd heb in zo’n auditorium als voorbereiding op mijn toelatingsexamen, heb ik er nog meer zin in gekregen! But first things first.

Op 1 mei hebben we nog eens een optreden met Piccadelly, ‘t is te hopen dat het goed komt. Want weer veel te weinig tijd om te repeteren, ‘t is altijd hetzelfde. But we’ll see.

En nu zou ik eigenlijk wat aan het leren moeten zijn – voor de verandering – maar mijn gedachten staan er niet op. Mijn gedachten staan er eigenlijk vrij weinig op de laatste tijd.

Maar bon, aan het werk!

Een traan.

Het prikkende gevoel

- na een traan,

laat me voelen dat ik besta.

Ik ben de prik in jullie ogen.

Doet mijn bestaan dan zoveel pijn?

Bio Olympiade.

Woensdag 3 februari 2010.

Na de chemie olympiade & de fysica olympiade was biologie aan de beurt. Deze keer ging de olympiade niet door in de school zelf, maar moesten we naar de Faculteit Wetenschappen gaan, om daar in een auditorium de test af te leggen.

View Larger Map

Het heeft eventjes geduurd tegen dat we onze weg gevonden hadden, maar na een half uur wandelen zijn we er dan toch geraakt! ‘t Deed wel een beetje raar, om te beseffen dat we binnen aan aantal maand ook in zo’n auditorium zitten, in plaats van onze gezellige kleine klasjes waar er af en toe nog banken te weinig zijn. Ik kijk er wel naar uit, maar ik ben ook een beetje bang, om niet meer te kunnen terugvallen op de groep. Maar, dat zijn zorgen voor later zeker.

Om terug te komen op de olympiade zelf, die heeft niet langer dan een uur geduurd. Ben wel benieuwd naar de resultaten, het was niet zo moeilijk, maar er zaten hier en daar toch wat ‘rare dingen’ tussen! Daarna zijn we nog enen gaan drinken in De Brouwzaele. Rond een uur of 6 – 7 hebben we ons dan toch terug richting Gent Sint-Pieters begeven om daar nog snel een frietje mee te pikken in de ‘Mister Friet’, ik sta nog steeds versteld van de snelle bediening! Al een geluk, want anders hadden we onze trein gemist!

Gedichtendag.

Het is bijna zover, morgen – 28/01/2010- is het opnieuw Gedichtendag.

Daarom kregen we gisteren tijdens de les Nederlands, opdracht om een gedicht te schrijven. Ik wist eerst niet goed waar te  beginnen, want dichten om te dichten is nu niet echt één van mijn specialiteiten. Dat is in het verleden al meerdere keren gebleken … vandaar dat ik er met enige twijfel aan begon. Maar na een tijdje puzzelen met woorden, kwam dit uit mijn pen (mits enige correctie van mijn leerkracht Nederlands):

Klanken. Woorden. Zinnen. Vertaling van mijn ziel.
Kracht om uit te drukken wat ik wil.
Haat. Liefde. Verklanking van mijn hart.
Spanning bij keuze van het juiste woord.
Een wereld van verschil.